CENTRUM OBSŁUGI ZWIEDZAJĄCYCH I informacja i sprzedaż biletów | od 10.00 do 19.00 I tel.: 12 426 50 60 | e-mail: info@mhk.pl
| Wacław Passowicz Jan Samek (1930-2007) |
Profesor Jan Samek przez wiele lat wielorakimi więzami złączony był z Muzeum Historycznym Miasta Krakowa. Zakres zainteresowań badawczych Profesora ściśle łączył się z statutowymi zadaniami naszej instytucji. Ta zbieżność miała nie mały wpływ na utrzymywane przez wiele lat kontakty, nie tylko o charakterze służbowym, ale pełne osobistej przyjaźni, życzliwości dla Muzeum i dla ludzi w nim pracujących.
Już w latach szkolnych Jan Samek wykazywał duże zainteresowanie sztuką. W tym czasie powstały Jego pierwsze artykuły o zabytkach Krakowa. Maturę złożył w II Gimnazjum Ogólnokształcącym im. Jana III Sobieskiego w roku 1950. Następnie podjął studia z zakresu historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w roku 1955 roku, uzyskując stopień magistra na podstawie pracy Rozwój chrzcielnic w Polsce napisanej pod kierownictwem prof. Adama Bochnaka. Już w czasie studiów zwrócił na siebie uwagę jako rzutki organizator, obdarzony dużą dociekliwością badacz, przewodniczący Studenckiego Koła Naukowego Historyków Sztuki. W 1956 r. rozpoczął pracę w Uniwersytecie Jagiellońskim zdobywając kolejne stopnie naukowe, doktora w 1962 r. na podstawie rozprawy Nawrót do gotyku w sztucer Krakowa w XVII wieku, i doktora habilitowanego w 1974 r. na podstawie pracy Koncepty w polskiej sztuce baroku. Przez cały ten czas utrzymuje ścisłe związki ze swym mistrzem uniwersyteckim profesorem Adamem Bochnakiem, jako jego najbliższy współpracownik w pracach nad Katalogiem zabytków sztuki w Polsce. Ta część aktywności naukowej prof. Samka zaowocowała pomnikowym Katalogiem Zabytków Sztuki Krakowa, którego był redaktorem i współautorem, oraz Katalogiem Zabytków Sztuki Województwa Katowickiego. Prace nad katalogami uczyniły z profesora mistrza inwentaryzacji naukowej, wszechstronnego znawcę polskiego rzemiosła artystycznego. Dzięki jego badaniom odkryto lub wydobyto z zapomnienia wiele dzieł sztuki o znacznej wartości artystycznej, dzieł mających niebagatelne znaczenie dla dziejów polskiej sztuki. Był profesor nie tylko znakomitym znawcą sztuki polskiej, ale również wybitnym erudytą z zakresu sztuki żydowskiej. Wraz żoną Izabellą należał w okresie powojennym do pionierów tej dziedzinie wiedzy. Ich wspólne opracowanie Dzieje sztuki żydowskiej w Polsce było pierwszym syntetycznym opracowaniem tego zagadnienia w nauce polskiej.
W artykule Wacław Passowicz wspomina niezwykłą współpracę z profesorem, w którym Muzeum znajdowało życzliwego doradcę i inspiratora swych działań, zawsze dociekliwego i krytycznego, ale po ojcowsku łagodnego i wyrozumiałego. Wskazuje, iż droga życiowa Profesora, jego pasja badacza i popularyzatora wiedzy o sztuce Krakowa zasługują na najwyższe uznanie.
